Ik heb spijt. Maar ik wist het gewoon niet, écht niet! Nu achteraf denk ik hoe is het mogelijk, hóe is mij dit ontgaan? Niet zomaar even, neehee. Huge. Big time. Finaal gemist, langs me heen, woeshhh. Jaren. En het komt ook nooit meer terug, daar baal ik ook zo van. Gelukkig is er een nalatenschap, daar moet ik het mee doen. Toch triest. Wat wil het geval? Een paar maanden geleden heb ik de band van mijn leven ontmoet. (Okay, dé band bestaat niet, maar toch). 'Maar dat is toch mooi' zou je denken? Jawel, ware het niet dat de band deze eeuw dood en begraven is. En deze eeuw is nog geen decennium oud, ik bedoel maar. Hoe heb ik dit kunnen missen?
Wat is er zo bijzonder aan deze band? Een combinatie van stevige melodieuze rock, die invloeden uit het Midden Oosten koppelt aan een fenomenaal stemgeluid. Geen gegrunt, geen knijp-mijn-scrotum gekrijs. Deze man kan echt zingen. Misschien klinkt deze band als een biker op een kameel. Easy Rider Moroccan Style. Dennis Hopper en Peter Fonda bij een knapperend vuurtje, lurkend aan een waterpijp. En ze drinken geen Jack Daniels, maar thee. Ja, thee ja!! Maar dat zal ik nooit meer zien. Niet in de HMH, niet in Paradiso, zelfs niet op LLOWLANDS. Voorgoed gemist.
Eeuwig zonde. Vandaar deze parel, van het harde soort. En dan die titel ook... Respect!
The Tea Party - Requiem
Geen opmerkingen:
Een reactie posten