Tippelend over het WWW stuitte ik ergens op een poosting over Chris Whitley. 'Verdullekes, da's waar ook!', jubelde het van binnen en ik dacht terug aan de dag dat ik Whitley's alboem Din of Ecstasy bij White Noise had gescoord. Eenmaal thuis ging 'ie linea recta in de hifi; volume voluit, wachtend wat er ging komen. En WOEHA! Blown away, al meteen bij numero één; vanwege het Hendrix-achtige intro en de daaropvolgende bluesy gitaarballad, die zich rechtstreeks in je hart boorde. Dat was ondergaand aangeboden Narcotic Prayer. Grijs gedraaid! En wat was ik blij dat op dat blog juist dié plaat als MP3'tje werd meegeleverd. Superblij zelfs. Totdat ik verder las en zag dat Whitley in 2005 - na een lange ziekte - het leven had gelaten. PAF. Zo kan dat gaan. Het maakt Narcotic Prayer nu nóg intenser dan 'ie al was. Luister. NARCOTIC PRAYER - CHRIS WHITLEY
Geen opmerkingen:
Een reactie posten