Nóg eens graaien in het BUFFETLIBRE; omdat het allemaal zo smakelijk en smeuiig is! Maar ook omdat de vermeende foute tunes van toen in een nieuw jasje opeens heel fijn blijken te zijn. Of nee, da's niet waar. Ze wáren al fijn, alleen kwamen ze destijds met die typische eighties-arrangementen; die walmende synthesizer-sound, waarmee elke song tot aan de laatste nano-seconde werd dichtgesmeerd. En bijna altijd zonder ook maar één knipoog. Met als gevolg dat de aandacht werd afgeleid van de vaak zo fraaie liedjes die achter de opgeblazen uitvoeringen schuil gingen. Down below bewijzen The Botticelli's dat Whitesnake's big-hair-ballad Here I Go Again eigenlijk een kwetsbaar kampvuur-inhakertje is; eentje die niet zou misstaan op de Best of Belle and Sebastian.HERE I GO AGAIN - THE BOTTICELLI'S
Geen opmerkingen:
Een reactie posten