Hoewel het in een enkel geval tot spectaculaire resultaten leidde, heb ik het altijd een beetje betreurd dat Hot Chip op een gegeven moment door de rave-gemeenschap in de houdgreep werd genomen. Begréép het wel hoor; want de aanstekelijke tunes van de Chips vormden natuurlijk een dankbaar object voor de knoppendraaiers en alle andere electrichiens. Maar het overschaduwde al snel de ware schoonheid van de HC-composities. En die was gelegen in de fragiele, bijna folky benadering van songwriting, in combinatie met onalledaags instrumentarium. U kunt zich dus wel voorstellen hoe rood m'n koontjes kleurden toen ik hoorde dat de Britten zich weer eens van die kant lieten zien. O-zo-rood inderdaad. Prachtig, dit. Derhalve gráág uw attentie voor Crap Kraft Dinner. GENIET.CRAP KRAFT DINNER - HOT CHIP
Geen opmerkingen:
Een reactie posten