Gui Boratto

Minimal is dood. Dat is zo ongeveer het laatste nieuws dat we van de dansvloer meekregen. Dit jaar, vorig jaar en de jaren daarvoor. Dood, dood, hartstikke dood. Nog even en een idioot legt Ricardo Villalobos neer om zijn gelijk te bewijzen. Maar wat is minimal? Is de Keulse techno ineens geen minimal meer als er een scheutje pop en een toefje trance doorheen zitten? Als het geluid verrijkt wordt, maar de minimale dynamiek behouden blijft? Zoals Dominik Eulberg eerder doeltreffend deed en Kompakt-collega Gui Boratto hem nu nadoet? Betekent dat het einde van de minimal? Ik ben geneigd te zeggen dat zij de muziek juist weer tot leven wekken. Het is alweer even geleden dat ik zo’n onderhoudende danceplaat-voor-een-breed-publiek heb gehoord. Zou underworld zo'n album maken, dan zou de wereld te klein zijn. Ik zie 'm graag voorbij komen, up- north?!

hier!