hell

Helmut Geier is volwassen geworden. Dát is de boodschap van Teufelswerk. Een album waarover veel gesproken gaat worden, want ’t is een van de beste danceplaten in jaren. Misschien wel ooit. Dat is een hele verrassing van de man, die met zijn Munich Machine een belangrijk aandeel heeft gehad in de opkomst van electroclash en met zijn label International Deejay Gigolo van onschatbare waarde is geweest, maar zelf nooit écht heeft kunnen overtuigen. Doet hij nu dus wel. Op 47-jarige leeftijd. Teufelswerk is zijn magnus opus, een echt auteursalbum. Verdeeld over twee kanten – Night en Day – bestrijkt het album de popmuziekgeschiedenis van zowel Geier zelf als van Duitsland. Night is het minst speels, maar wel het spannendst.
Bryan Ferry draaft in opener U Can Dance op om zijn fluweelzwarte vocalen over de beats te draperen, P. Diddy ‘motherfuckt’ zich een ongeluk in het hilarische The DJ. Day gaat dieper en ontroert heviger. Germania is prachtige ambient, The Angst en The Angst Pt 2. gitzwarte dancepop van topklasse. Dance volgens beproefd recept, maar van zeldzaam hoog niveau. Zeker in de context van een dubbelalbum. Met Teufelswerk overtreft Geier niet alleen zichzelf, hij schrijft er dancegeschiedenis mee. Briljant. Niet meer, niet minder.