8008 (40 - 31)

Weet niet of het lukt om de 8008 nog vóór Nul Negen tot een goed eind te brengen, maar de ambitie is er wel. Wordt een gevecht tegen de tijd; en de tijd is met z'n twaalven, dus helemaal eerlijk ishetnie. Maar schnell durch dan, met de nummers 40 tot en met 31. Wat daaraan vooraf ging, kun je al klikkend teruglezen: (80-71, 70-61, 60-51, 50-41).

40. Popular Culture - dEUS
Het was Senor Smokie die op vrijdag 18 april de spotlights richtte op een nieuwe dEUS. En ja hoor..., onze talent-scout had het juist geroken. Al bij de eerste draaibeurt blies Popular Culture ons finaal omver. 'dEUS did it again! FUTURRRRRRRE LL-CLASSIC menson', kraaiden we. Die status heeft 'ie uiteindelijk niet bereikt, maar dat maakt Popular Culture niet minder goed. Daarom BIG UP voor deze allesomvattende gitaar-wals; een aansteker-ballade van het zuiverste water, mét koor! Geschápen om schouder aan schouder mee te zingen.

39. The truth about Thieves - Andy Swan
Wilco was er niet in Nul Acht. Dat deed pijn, totdat hartebreker Andy Swan op zondag 2 maart voorbij zwom. Zijn jinglejangle-tune The truth about thieves was de pijnstiller, waar wij naar verlangden: pocket sized emo-pop met een country-snik, zoals Jeff Tweedy dat doorgaans pleegt te doen. En meneer De Zwaan nu dus ook. Zó mooi, dat het pijn doet. Maar deze pijn verdragen we graag!

38. Blue skies - Jaymay
Naar aanleiding van MGMT borstklopte ik onlangs nog 'dat ik het altijd al had gezegd!' En iets soortgelijks riep ik dinsdag 18 maart ook bij Jaymay: '...gaat het helemaal máken!' NOT. Eerlijk is eerlijk; nooit meer iets van gehoord. Neemt niet weg dat ik dit madammeke nog steeds een extreem talent vind. En Blueskies een extreem goede plaat. Zwierig en sierlijk. Groots & meeslepend en teder & breekbaar inéén. En mocht ze in Nul Negen alsnog doorbreken...., dan heb ik het altijd al gezegd!

37. Violet Hill (Cryptonites remix) - Coldplay
Toen ik het debuut van Coldplay voor de eerste keer hoorde, kon ik m'n oren niet geloven. WOW! Prachtig! Denk dat ik het nummer Shiver dat jaar wel duizend keer heb gedraaid. Wat-was-ik-fan! Zou nooooooit meer overgaan, dát wist ik zeker. Ten tijde van hun tweede alboem ging ik echter al twijfelen en bij de langspelers daarna lette ik al niet eens meer op. Totdat ik maandag 19 mei jongstleden Coldplay's Violet Hill een duw gaf; in de vorm van een riemiks weliswaar, maar toch... Bruut dingetje! Lekker vuig, met een spannende hard/zacht-dynamiek. Goed genoeg om Mister Martin en z'n mannen weer in het OK-kamp toe te laten.

36. Happiness (Metronomy remix) - Goldfrapp
Ook La Goldfrapp kwam dit kalenderjaar met vers studiowerk. En behalve vers, vooral anders. Wég was de flamboyante electropop; anno 2008 doet Alison aan ingetogen electrofolk. Zeker niet slecht, maar haar following wendde zich desondanks alras van haar af. Dús werd halsoverdekop een roedeltje extra-hete knoppendraaiers ingehuurd, die de Frapp-tracks weer dansvloer-fahig moesten maken. Gui Boratto en Erol A bijvoorbeeld, of Rex the Dog. Én Metronomy, wiens edit van Happiness ons op zondag 27 april een bananonbrede grijns bezorgde. Fantasie op muziek gezet.

35. Underground (Van She Club Mix) - Das Pop
Das Pop mag officiel dan wel op nummertje 35 van 8008 wonen, eigenlijk draait het hier om de party doctors van Van She. Van wie? Van She! Oui. Da's goed nieuws, want weet u nog wat voor feest zij van Feist's 1234 wisten te maken? Zal ik het voorzeggen? Een heul-groot-feest. Zo groot, dat het hun riemiks van 1234 vorig jaar een plaatsje in de voorhoede van de BONZ (Best Of Nul Zeven) opleverde. En op donderdag 24 juli van dit jaar trok Van She de trucendoos opnieuw wijd open: fladderende violen, vocoder vox, feelgood vibes, sexy stuiterbassen en een koele climax. The works. Dat werkt. Da's pop; dikke vette pop, for your pleasure (én de onze).

34. The Wolves (act I and II) - Bon Iver
Achter deze fraaie plaat van Bon Iver gaat een zo mogelijke nog fraaier verhaal schuil; iets met bergen en blokhutten, gitaren en geweren en een hert. Naja, voor de extended versie kun je terecht bij de posting van dinsdag 20 mei, waar ook het huiveringwekkend mooie The Wolves (act I and II) is te horen. Indringend en recht uit het hart, voor liefhebbers van Radiohead, Josh Rouse, Nick Drake, Damien Rice, Jeff Buckley en Elliott Smith.

33. Star Guitar (Streetlife DJ's remix) - Shinichi Osawa
Net uit de oven (22 december) en meteen door naar de subtop van de 8008! Is 'ie dan zó goed? Ja, hij is zó goed. De gierende Streetlife DJ's-riemiks overtreft zelfs de originele edit van Shinichi Osawa; die Star Guitar op zijn beurt weer ontleende aan de gelijknamige instrumental van de Chems. Vlek op vlek dus, maar dan in positieve zin. Dit is een echte voetzoeker. Warm aanbevolen voor gloeiende feestjes!

32. The kids don't stand a chance - Vampire Weekend
Net als Star Guitar is The kids don't stand a chance nog maar piep; en desondanks met stip de jaarlijst in. Overigens houden de vergelijkingen daar meteen op. Deze van 15 december daterende entry danst namelijk niet. Hij rockt, maar dan in een alternative way. Vampire Weekend stamt af van de ongemeen begaafde lichting Amerikaanse indie-acts, die liever hun gevoelig kant tonen dan dat ze de spierballen laten rollen. Het zachtaardige en gevoelige The kids don't stand a chance is daarvan een perfect prototype.

31. America - Dusty Kid
Dusty Kid is zondermeer één van de newly found campingidolen van Nul Acht. Eindelijk weer eens een nieuwe naam, die het dance-domein op z'n flikker gaf. Want dat dééd het stofjoch met zijn onontkoombare techno-releases. In vergelijking daarmee leunt het onderhavige geval minder op het dwingende ritme en meer op de glooiende synths zoals we die van Gui (Boratto) kennen. Het op zaterdag 26 juli gelanceerde America heeft zelfs erg veel weg van Beautiful Life. Geeft niks..., als het maar brandt.