Ken ze nog maar kort en tóch durf ik nu al te zeggen dat ze mijn dierbaaste ontdekking van Nul Acht zijn: School of Seven Bells! Want ze zijn goed. En dan bedoel ik dus GOED GOED. Het soort 'goed' waarmee slechts een select gezelschap popacts is begiftigd; het soort dat je al bij de eerste beluistering herkent. Zo van: 'dit is speciaal, dit komt uit de kosmos'. Niet gekunsteld, geen pose..., het komt vanzelf. Vloeibaar. Dat hoorden we onlangs bij het magistrale Cabal (gevolgd door de golvende riemiks van Robin Guthrie) en ondergaand opnieuw. Ook met Half Asleep demonstreert de brigade uit Brooklyn haar excellentie, dat misschien nog het best is te duiden als een melange van shoegaze, dreampop, new wave en future retro. Of als trance, maar dan wel naar de letter. Zalig!HALF ASLEEP - SCHOOL OF SEVEN BELLS
Geen opmerkingen:
Een reactie posten