8008 (60 - 51)

Dooooooooorrrrrrrrrrrrr! Het begon hier, daarna daar en ondergaand gaan we verder. Met andere woorden: hier zijn de volgende tien van de 8008. Van 60 naar 51 (en de klok tikt)...

60. DLZ - TV on the Radio
Op 11 september jubelde Lola over het nieuwe alboem van Camping-fabs TV on the Radio: de indie-outfit uit de U. S. of A., die met Wolf like me en Staring at the Sun verantwoordelijk was voor een everlasting love affair met yours truly. Want de manier waarop de Yanks rock 'n roll naar de toekomst promoveren, is iets om heul..., HEUL, nederig van te worden. De keuze welke verse TotR-track de 8008-eindlijst zou moeten halen, was niet eenvoudig. De schrijnende ballade Love Dog leek de beste kaarten te hebben, maar at the end was het tóch DLZ. De onconventionele, superspannende approach won; zo hoort het ook te zijn.

59. Babylon by Car - Botox
Op 22 oktober maakten we een ritje door Babylon by Car. Met z'n allen op de achterbank van de Botoxmobiel: een hortend en stotend, handgespeeld house-vehikel. Geen cruise control, geen vering en vooral geen remmen! In de kofferbak een keur aan freaky beeps en pleeps. geniale chaos. RIDE ON.

58. In view - The Tragically Hip
Onze huisvrienden van de Hip verrasten de campingbezoekers op 30 januari met een ongewone offering. Anti-held Gordon Downie serveerde nu eens niet de schots-en-scheve rock waar we zo van houden, maar een onweerstaanbaar liefdesliedje: In view. En we dachten: 'Slaan ze daar zowaar aan het poppen?' (...) Hoho! Geen paniek, blijf rustig zitten, want ook dát doen ze voortreffelijk. Natuurlijk. Tis de Hip!

57. Worst Love - The Fields
Als je zoals nu een paar postings terugleest, zie je pas wat voor wartaal mensen op Lola achterlaten. Mensen zoals ik. Bijvoorbeeld op 20 oktober: "Er is helemaal niks worst aan Worst Love. Aux contraire! Er gallopeert gewoon een zeldzaam fraai akoestisch veulentje je oren in." Pardon? Een 'akoestisch veulentje?' Tsjongejonge... Wat daarna kwam, was overigens spot on: "PRACHTPLAAT. Je iPod kán niet zonder, jij kan niet zonder. Al was het maar omdat op checkpoint 2 minuut 55 een hartverscheurende gitaarsolo binnen komt vliegen. Poei..., heaven sent!"

56. Sex of Fire - Kings of Leon
'Ik heb een geweldig nummertje gehoord! Het was iets met sex'. Aldus Smokio op 17 september jongstleden. 'Zal wel...', dacht iedereen aanvankelijk. We kennen onze Pappenheimer: als het 'iets met sex' is, vindt Fumaro het al gauw geweldig. Maar potverdullekes, dit keer wás het ook geweldig! Wat? SEX ON FIRE van Kings of Leon. Vurige rammelrock met een killerhook, loaded met adrenaline. Naaaaaais.

55. Her morning elegance - Oren Lavie
Als ik me niet vergis, viel Timmerik als een blok voor deze ambachtelijke popper van Senor Lavie. Moi aussie! Wat een brille, wat een stijl...; zoals we ook al schreven toen dit kleinood op woensdag 19 maart haar debuut maakte: "Zo mooi als simpele songs kunnen zijn, wordt hier gedemonstreerd door Oren Lavie. Bezit Lavie wellicht de gave om het allemaal zo makkelijk te laten lijken? Poei, dán ben je goed...".

54. Electric Feel - MGMT
Een grote neus en dan nog een wijsneus ook! Si, we gaan even een lekker potje zelfbevlekken. Want op vrijdag 16 mei voorspelden wij al wat de maanden daarna inderdaad bewaarheid werd. Watte? Ditte: dat MGMT zou uitgroeien tot een onbetwiste festival-favo. Niet dat dát nou zou moeilijk was. Zelfs Vincent van Gogh had de Amerikaanse rascals op waarde geschat; na het horen van Electric Feel. Laat staan als je twee oren hebt. Maar toch..., soms is zelfbevlekking gewoon lekker lekker (;

53. Anthem (original mix) - Miles Dyson
Jááááááááá! Miles Dyson bracht ons op dinsdag 15 april een monsterlijke big room houser, die - mits LOUD gedraaid - élke luisteraar in een fractie van tijd in opperste staat van dance delight brengt. Bewijs? OK, fast forward naar checkpoints 02 minuut 19 tot 03 minuut 41: daar laat Dyson-de-Pyson de koorts oplopen, tot 'ie bijna ondraaglijk wordt. En dan (een secundo later dus)..., jahahaha, dán doet 'ie KABOEMSKI! Keihard. Bruut menson. Het schuim op je oren.

52. Out of our hands - Gemma Hayes
Toegegeven, we hadden haar eigenlijk ten grave gedragen. Niet zo netjes, maar aan de andere kant: ze gaf dan ook geen enkel teken van leven. Totdat ze op vrijdag 20 juni dus doodleuk (nee, niet dood..., springlevendleuk) op de camping incheckte. Tránen van geluk. Omdat ze er weer was uiteraard, maar meer nog omdat ze er weer was zoals ze ooit was! Naja, die snap ik zelf ook niet helemaal. Ik bedoel: ze had het fluffige studio-pluche van haar mislukte tweede plaat overboord gekieperd. We hadden onze Gemma terug. Luister maar.

51. Pardon Garcon (Rewerk) - Autokratz
We lagen op dag twee (toch?) van LL een metertje of wat verwijderd van die gekke golfplaten tunnel X Ray; met in het ene oor een paar slierten bami en in het andere oor een paar slierten Autokratz. Ik vond Autokratz lekkerder. Maar dat had ik eerlijk gezegd al van te voren met mezelf afgesproken. Kwam door hun feelgood-kanon Stay the same, waaraan ik kort vóór de polderparade m'n hart had verpand. Gelukkig werd dat goede gevoel bestendigd; bij de bamie, maar óók daarna. Met deze cranked up U'wo-achtige stamper lieten de Kratz Kids op 24 augustus namelijk opeens hun gemene gezicht zien. Vicious!