goedfoutfoutgoedfoutgoed

Eén oldie is geen oldie, zeg ik altijd maar. Dus allez, ici numero twee! En wat voor één..., correctie: en wat voor twee! Een hele foute twee. Tenminste, volgens de voorschriften van de goede smaak dan. Magnie, kannie. Maar ja, verzet heeft geen zin, want sinds ik Boston's Amanda voor het eerst hoorde, was ik weerloos. En bovendien te jong om al verpest te zijn door het fenomeen 'goede smaak'. Eerlijk gezegd kan ik me ook vandaag de dag nog hartstochtelijk verliezen in de topzware romantiek van deze synthetische zwelger. Want wees eerlijk: VET = VET!

AMANDA - BOSTON