Poei..., dat was geen poezenplas menson. Maarrrrrrrr, ik heb rock bottom gevoeld, dus dat griepmonster zal er nu toch echt snel aan moeten geloven. Die haalt middernacht niet. Voordeel van de flu is dan wél weer dat je ongestoord moezikaatjes kunt luisteren. Tikkie zachter dan normaal weliswaar, maar niet onaangenaam. De Poddy op shuffle en laat het maar waaien. En zodoende dwarrelde deze binnen; een plaat die qua feel en vibe eigenlijk op één van de Koffertjesmiksen thuishoort, maar ja..., 'tis geen koffer! Daar kunnen we dus niet aan beginnen. Daarom hier en nu stand alone: Dreamtime van Hall & Oates....duim en wijsvinger paraat...
Dat is inderdaad een (excusez le mot) réte-commerciele outing uit de eighties; zo-eentje die de muziekpolitie het liefst op de bon slingert. Want te glad, te toegankelijk. Ach, foek them. Als jongetje zat ik met duim en wijsvinger paraat om op REC/PLAY te drukken, toen dit uitkwam. En ik snap nog steeds waarom. Zoals Hall & Oates hun trade mark blue eyed soul met de volvette Moroder-synths kruisen, is namelijk nogal subliem; subliem op een perfecte pop-manier that is!
DREAMTIME - HALL & OATES
Geen opmerkingen:
Een reactie posten