Laatste voor de dinsdag (zal niet overmoedig worden) is een speciale; een persoonlijke. Ik bespaar joe de extended version - later, met bier en zo -, maar hier komt het op neer: jongetje, eerste jaars vervolgopleiding in een grote stad, ziet dat Was (Not Was), zijn favo popgroep van dat moment, optreedt in de Vrije Vloer, zijn favo hang out van dat moment. 'Die ga ik dan maar eens interviewen', dacht hij. En ja hoor, daar ging 'ie. Vraag 1: 'Wat vinden jullie nou zelf het beste nummer?' Antwoord: 'Well that must be Knocked down, made small', waarna het jongetje zegt (neen, krijst): 'Mine too, mine too!'...heel trots en heel gelukkig...
TE COOL natuurlijk, maar desondanks krijgt het jongetje het al snel erg warm en denkt hij: 'hoe kort zou zo'n interview mogen duren?' Het werden 10 minuten; 10 lange-lange minuten. Maar niettemin keek dat jongetje diezelfde avond in de Vrije Vloer heel trots en heel gelukkig naar een ma-gi-stra-le show van Was (Not Was). Ja, mét Knocked down, made small!
KNOCKED DOWN, MADE SMALL - WAS (NOT WAS)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten